Burn out

Hoi,

Ik ben je burn-out of depressie. Je kent me misschien nog niet maar je hebt al wel gemerkt dat ik er ben. Ik ben er om je te helpen maar dat komt misschien wat vreemd over omdat je door mij nogal wat pijn en ongemak beleeft. Hoe dan ook, vooralsnog ga ik niet weg en de komende tijd zullen we het met elkaar moeten doen. Misschien helpt het als ik me eens netjes voorstel en wat over mezelf vertel zodat het voor iedereen wat makkelijker kan gaan.

Als dit de eerste keer is dat je met mij te maken hebt dan is je wereld waarschijnlijk behoorlijk aan gort nu. Wat kon kan niet meer en dat doet pijn, heel veel pijn. Toch, ondanks alle pijn ben ik niet je ziekte maar juist je genezing. Ik verwacht niet dat je me direct omarmt maar wijs me ook maar niet af. Misschien kan ik je iets laten zien waar je al lang naar op zoek was.

Als je me eenmaal leert kennen dan ben ik helemaal niet zo’n verkeerde peer maar als ik eenmaal begonnen ben dan maak ik ook af waar ik voor ben. Ik ben geen vriend of vriendin maar iemand die je graag wat laat zien. Als je hebt gekeken en gezien wat ik je wilde laten zien dan ga ik snel weer weg zodat je zonder pijn en ongemak verder kunt met je leven.

Ik hoop dat we elkaar snel leren kennen en net zo snel als vrienden weer uit elkaar kunnen gaan.

Wie ben ik?

Een hele mooie vraag die je eigenlijk aan jezelf zou kunnen stellen. Maar goed, ik ben dat wat je al die tijd verborgen hebt gehouden. Verborgen voor je zelf en voor je buitenwereld. Ik ben dat wat er altijd al was maar waar jij je ogen voor sloot. Ik ben de realiteit waar jij onbewust een loopje mee nam. Wees gerust, iedereen doet dit in meer of mindere mate maar jij loopt er nu even tegenaan dat dat niet zonder gevolgen is.

Ik kan er heus wel tegen dat je wat anders van me probeert te maken dan ik ben, maar helaas kun jij er niet meer tegen.

Wat is er aan de hand?

Je ervaart op dit moment een hele hoop ongemakken die elkaar allemaal lijken te versterken. Alsof er niets is dat je weer beter laat voelen.

Allereerst is er de pijn. Pijn die je voelt wanneer je je ergens op focust dat niet direct lijkt te helpen. Een grote tegenstelling in je hoofd waarbij je wel aandacht wil besteden aan jezelf of wat je mankeert maar niet aan andere zaken. Ik ben degene die je tegenhoudt om aandacht aan andere zaken te besteden, ik ben de dwingeland die je dwingt om dat allemaal los te laten. Toch proberen kost een grote hoeveelheid energie die je simpelweg niet meer hebt.

Daarnaast is er onbegrip. Niet alleen je eigen onbegrip maar ook het onbegrip in je omgeving. Als je mij nog nooit hebt ontmoet dan begrijp je nog niet waar dit over gaat en datzelfde geldt voor de mensen in je omgeving. Helemaal niet erg maar wanneer mensen mij niet ontmoet hebben kunnen ze beter zwijgen en luisteren dan met de allerbeste bedoelingen het hele proces verzwaren. Ik ben aan zet en het enige dat ik wil is dat je me begrijpt.

Jij bent de enige die voelt wat je op dit moment meemaakt en dat is al heel verwarrend zonder dat er mensen in je omgeving zijn die zich daar geen enkele voorstelling van kunnen maken. Als je merkt dat het niet begrepen wordt besteed er dan liever maar geen aandacht aan want het leidt allen maar tot grote frustratie, zowel bij jezelf als bij je omgeving. Ik begrijp dat je graag over je probleem en een mogelijke oplossing zou willen praten maar dat is zinloos als mensen zich geen beeld kunnen vormen bij wat je beleeft. Vraag ze gerust of ze dit boekje en dan met name hoofdstuk 3 willen lezen zodat zij wat wijzer kunnen worden en jij wat minder belast wordt. Dit boekje en ik zijn er voor jou om mij te leren begrijpen.

Verder zul je merken dat de dingen die je normaal gesproken moeiteloos kunt doen op dit moment totaal niet gaan. Bij de meeste dingen kom je simpelweg niet verder dan enkel de gedachte aan iets en daarna is iedere motivatie om het te doen verdwenen. Alsof er slechts bij de gedachte om iets te gaan doen een hele grote zwarte wolk aan mogelijke beperkingen ontstaat waar geen doorkomen aan is. Mogelijk dat je met de grootst mogelijke inspanning toch begint maar het is dan maar de vraag of je voldoende focus en energie hebt om het ook tot een goed einde te brengen. Ook hier heb ik een hand in mogelijk begin je in te zien dat ik liever heb dat je niets doet maar juist zoveel mogelijk laat.

Ik begrijp dat je boos bent en deze ziekte niet wil hebben maar ik ben er nu eenmaal en we hebben het maar met elkaar te doen. Het liefste zou je mij willen negeren of er iets aan willen doen maar het beste wat je eraan kunt doen is alles laten en beginnen te begrijpen waar dit over gaat. Je hebt de eerste stap gezet door dit te lezen en vanaf nu ga ik je helpen.

Wat wil ik?

Graag wil ik je op weg helpen om weer gezond te worden waardoor je weer kunt genieten van alles dat het leven te bieden heeft. Geloof het of niet maar uit ervaring weet ik dat je aan het einde van de reis meer kunt genieten dan ooit tevoren. Zover zijn we echter nog niet maar des te eerder we aan de reis beginnen des te eerder komen we aan het einde.

Wat eerst duidelijk moet worden is dat ik er niet voor niets ben. Het feit dat ik er ben geeft aan dat er ergens iets is misgegaan. Dit heeft twee kanten, een mooie en een wat minder mooie. De mooie kant is dat je het waard bent en de wat minder mooie kant is dat je een grens bent overgestoken waardoor je bubbel is geknapt.

Laat ik heel duidelijk zijn, ik kom alleen bij mensen die geholpen kunnen worden. Dit lijkt nu misschien wat vaag maar omdat jij nog een verbinding hebt met de realiteit kun je geholpen worden. Volledig losgeslagen sociopaten en psychopaten missen iedere vorm van verbinding en zijn daarom niet te helpen.

Jouw verbinding met de realiteit is zowel oorzaak als oplossing van je probleem. Ik ben de realiteit achter datgene wat je er van gemaakt hebt. Ik ben jouw anker in de realiteit en wil je graag laten zien wat je tot nu toe niet kon zien. Hiervoor is het nodig dat je loslaat wat je er tot nu toe van hebt gemaakt zodat je totaal onbevooroordeeld kunt kijken hoe het nu allemaal zit.

Het verschil tussen de werkelijke realiteit en dat wat je er van maakt kunnen we spanning noemen en wanneer dat verschil te groot wordt raak je overspannen. Als we het dan nog wat verder op gaan rekken knapt het uiteindelijk en kom ik om de hoek kijken. Niet omdat ik dat nou zo graag wil maar omdat ik datgene ben wat resteert als de bubbel knapt. Al je gedachten, normen en waarden vormden een bubbel waarin je leefde en deze is niet meer.

Vlak voordat het knapte was je nog bezig om met een allerlaatste krachtsinspanning de bubbel in de lucht te houden maar uiteindelijk hield je het toch niet vol. Herinner je je de opluchting nog toen je toegaf en losliet? De spanning was er af en je kwam bij mij terecht. Deze opluchting, het niet meer hoeven, het laten gaan van de spanning, is de realiteit die je al zo lang niet meer kende of misschien nog nooit gekend hebt.

Ergens ben je wel opgelucht maar aan de andere kant zijn er nog flarden van de bubbel die aan je trekken. Je denkt dat je nog heel wat moet en mogelijk ben je wat huiverig om dingen te laten. Voor mij hoeft slechts het hoogst noodzakelijke, al het andere kun je laten gaan. Des te eerder je accepteert dat je er nu niet toe in staat bent des te eerder is de reis ten einde.

Wat ik van je vraag is dat je zoveel mogelijk zaken loslaat die je denkt te moeten. Je bent ziek en het vraagt om te vertrouwen dat jouw taken op één of andere wijze wel opgevangen worden ook al zie je nu nog niet precies hoe dat zou moeten. Het lijkt een hele opgave en dat is het ook, geef alles maar op wat je denkt te moeten.

Wat kun je verwachten?

Ik zal er maar geen doekjes om winden, de eerstvolgende paar maanden gaan er heel anders uitzien dan je gewend bent. Ik ben geen griepje dat na een paar dagen weer verdwenen is. Hou er maar rekening mee dat je minimaal het eerstkomende half jaar met me opgescheept zit. Dit lijkt misschien lang maar dit zou zo maar een jaartje langer kunnen duren wanneer we geen manier vinden om met elkaar om te gaan. Ik ben er niet omdat ik dat wil maar omdat er bij jou iets is misgegaan.

Waar je allereerst mee te maken krijgt is onbegrip bij jezelf en bij je omgeving. Zelfs artsen kennen me meestal niet en kunnen je derhalve niet helpen. Als je te maken krijgt met allerlei goedbedoelde adviezen als ga maar wandelen, sporten of er lekker even op uit dan weet je dat je te maken hebt met iemand die mij niet kent. Zouden ze me wel kennen dan laten ze je helemaal vrij om datgene te doen waar je je zelf toe in staat acht en zin in hebt.

Het meeste onbegrip zul je echter bij jezelf vinden. Het lijkt onbegrijpelijk dat anderen niet begrijpen hoe jij je voelt en dat blijkt dan keer op keer niet uit te leggen. Alle pogingen lijken op niets uit te draaien en dat wordt op den duur heel frustrerend voor je. Dit heeft ook een mooie zijde, je vertelt hoe je je voelt en als je naar jezelf luistert hoor je waar je mee te maken hebt. Uiteindelijk zal blijken dat alles op een misverstand en wat onbegrip berust maar zover zijn we helaas nog niet. Vooralsnog moeten we het nog leren begrijpen en daarvoor moeten we eerst beseffen dat er iets is dat niet begrepen wordt. Dat je het zelf niet begrijpt, je omgeving je niet begrijpt en je niet begrijpt dat je niet begrepen wordt is een eerste gewaarwording van het onbegrip waar dit allemaal om draait.

Al het onbegrip dat je ervaart maakt het leven van vandaag wat lastig en verwarrend. Vaak zul je een tweestrijd ervaren en wat onzeker worden over jezelf. Daar waar je eerder makkelijk op je zelf kon vertrouwen heb je er nu mee te maken dat je een deel van je zelfvertrouwen bent kwijtgeraakt. Het verliezen van zelfvertrouwen lijkt dan misschien ernstig maar is het uiteindelijk niet. Het is een deel van het proces en ik ben er om je te helpen wanneer jij het even niet meer weet. Ik weet dat ik veel van je vraag om mij te vertrouwen wanneer je jezelf niet vertrouwt maar wees gerust, ik heb vaker met dit bijltje gehakt en dat heeft tot nu toe altijd geholpen.

Wat kan je omgeving verwachten?

Eenvoudig gezegd krijgt je omgeving via jou met mij te maken. Er is maar één probleem en dat is dat jij met mij te maken hebt, dat jij pijn en onbegrip ervaart. De rest is daar een gevolg van. Voor je omgeving is dit vaak een bittere pil want ook zij staan opeens voor een voldongen feit. Toch, ondanks het onbegrip en ongemak dat ze zelf ervaren gaat dit om jou en mij alleen. Des te beter jij geholpen wordt des te eerder heeft jouw omgeving geen last meer van je.

Dit lijkt misschien erg op jezelf betrokken en egoïstisch maar je bent ziek, erg ziek en je hebt tijd nodig om beter te worden. Voor de mensen in je omgeving is het vaak onzichtbaar en onbegrijpelijk dat je heel erg ziek bent. Je ziet er niet gewond uit en wanneer je wat energie over hebt lijk je vrij normaal te kunnen functioneren. Dit is echter slechts schijn, je bubbel is geknapt en van binnen lig je helemaal overhoop. Als we dat op het lichaam projecteren dan lijk je op iemand die alle ledematen gebroken heeft. Zou dat zichtbaar zijn dan was het direct duidelijk voor je omgeving dat er niet zoveel van jou te verwachten valt en dat je alle mogelijke hulp kunt gebruiken.

Acceptatie van dit feit is het allermoeilijkste, je omgeving wordt er simpelweg mee geconfronteerd en net als jij zullen ze er mee om moeten gaan. En dat is vaak verre van makkelijk.

Wanneer we eens gaan kijken wat er gebeurt wanneer er een obstakel in het leven komt dan zien we vaak dat er geprobeerd wordt een schuldige aan te wijzen. Heel natuurlijk en onbewust zal er een vingertje gewezen worden naar de oorzaak, naar jou in dit geval. Dit merk je en je omgeving gaat dat ook merken.

Hier een modus in vinden die niet tot hele grote spanningen leidt is moeilijk, zowel voor jou als je omgeving. Zowel jij als je omgeving moeten omgaan met iets dat ze niet begrijpen en dat leidt veelal ook tot onbegrip onder elkaar. Misschien is het mogelijk om mij de schuld te geven en de vingers niet naar elkaar te laten wijzen. Ik kan het wel hebben, en als het jullie helpt om een derde aan te wijzen dan graag. Probeer het maar onder elkaar, niet jij of je omgeving maar ik ben het probleem.

Als het lukt om met elkaar te begrijpen dat ik het probleem ben en het niet nodig is om vingers naar elkaar te wijzen kan de nodige rust ontstaan waardoor ik zo snel mogelijk weer weg ga. Zowel jij als je omgeving kunnen er nu niets aan doen dat ik er ben, wel kunnen jullie ervoor zorgen dat ik ga. Jullie mogelijke problemen onderling zijn een gevolg van het feit dat ik er ben en zeker geen oorzaak. Nu aandacht vestigen op die onderlinge problemen helpt niemand omdat het simpelweg symptoombestrijding is zonder ook maar iets te doen aan de oorzaak.

Wat helpt en wat zijn valkuilen?

Hoe gaat het gebeuren?

Ik heb een plannetje om je zo snel mogelijk weer op de been te helpen. Niet zo maar een plannetje maar een beproefde methode om van al je ongemakken af te komen en weer te kunnen genieten. Als je het idee hebt dat je klaar bent om te beginnen dan neem ik je graag mee door de verschillende onderdelen.

We gaan de blik verruimen

Zoals al eerder aangegeven gaat het mij erom dat je leert begrijpen wie ik ben en waarom ik er ben. Niet om mij te plezieren maar om zo snel mogelijk afscheid van elkaar en je ongemak te kunnen nemen. Het eerste dat daar voor nodig is is dat je je blik verruimt. Mogelijk vind je het tot nu toe alleen maar vervelend dat ik er ben en wil je enkel dat ik verdwijn. Zou ik nu zomaar verdwijnen dan lijkt het misschien of je probleem opgelost is maar dan nog steeds is je bubbel aan gort. En juist omdat je bubbel aan gort is ben ik er.

De eerste stapjes zijn het moeilijkst en voor jou is het nu het allermoeilijkste om te accepteren dat je met mij moet omgaan. Je mag tegen me vechten, me negeren, op me schelden of jezelf zielig vinden dat je met me te maken hebt. Voor mij verandert er niets maar voor jou wordt het alleen maar zwaarder.

Misschien kun je proberen een beetje afstand te nemen van je ongemak en beseffen dat je op een weg terecht bent gekomen die je helemaal niet in wilde slaan. Toch zit je op die weg en nou blijkt het een eenrichtingsweg te zijn. Deze weg loopt om al je normale dingen heen en geeft je de mogelijkheid om al je normale dingen van een afstandje te bekijken.

We gaan kijken om te zien

Nu je niet meer bezig hoeft te zijn met de normale dingen en op een weg zit die er op een afstandje eromheen loopt kunnen we er eens goed voor gaan zitten. Waar je voorheen bezig was met alle normale dingen heb je nu wat tijd om eens te kijken waar je al die tijd mee bezig was. Waarschijnlijk kun je het eerste dingetje al wel aanwijzen, datgene wat je niet meer hoefde en je zo opluchtte toen je er doorheen zakte. Schrijf het maar eens op en ook alle andere dingen die je tegenkomt. Het maakt niet uit of het groot of klein is, waar het om gaat is dat je een beeld krijgt van wat je normaal allemaal deed.

Als je dan eens goed naar je lijstje kijkt dan valt je misschien iets op dat je voorheen niet zag. Misschien valt de hoeveelheid punten op, misschien valt op dat punten met, of juist niet met elkaar in verband staan, misschien valt op dat er veel punten op staan die je eigenlijk helemaal niet wil. Het maakt ook hier niet uit wat het is, enkel dat wat jou opvalt is belangrijk.

Als je dan eens bekijkt en opschrijft wat je een hoop energie kost en waar je je aan ergert of een onbevredigd gevoel bij hebt dan komen we bij onze eerste mijlpaal. Probeer zo eerlijk mogelijk te zijn zonder het voor jezelf te vergoelijken, als het zo is dan is het simpelweg zo. Klein of groot maakt ook hier niet uit, alles wat je kunt vinden helpt mee.

Ook kun je een lijstje maken wat je wel energie geeft en waar je van kunt genieten. Probeer het maar eens helder te krijgen ook al lijkt nu misschien helemaal niets leuk. We kijken naar de dingen die je normaal deed en er zijn vast dingen waar je van genoten hebt. Als je dit allemaal hebt dan zou je de punten eens in volgorde kunnen zetten van belangrijkheid. En dan gaat het om wat jij belangrijk vindt en niet om wat iemand anders belangrijk vindt. Daar zou je een ander lijstje voor kunnen maken dat de punten in de volgorde zet waarvan jij denkt dat een ander ze belangrijk vindt.

Mogelijk kun je zien dat wanneer je de laatste twee lijstjes met elkaar vergelijkt dat er een verschil is tussen wat jij belangrijk vindt voor jezelf en wat je denkt dat een ander belangrijk vindt. Dit verschil is heel belangrijk om te zien want het geeft je een ingang om uiteindelijk tot een oplossing te komen.

Misschien merk je dat doordat je even op deze zijweg zit dat je de zaken eens wat anders kunt bekijken en mogelijk kan je er ook wat in zien. Wat je er ook in ziet, bijvoorbeeld het is allemaal teveel, ik ben veel te veel voor een ander bezig, ik kom nooit aan mezelf toe, het is jouw inzicht en het zijn jouw conclusies en daarom heel belangrijk voor jou.

Jij bent belangrijk en mogelijk ben je dat een beetje vergeten toen je gewoon bezig was met de dingetjes van alledag. Helemaal niet erg maar het heeft er uiteindelijk wel toe geleid dat ik op je pad kwam.

We gaan leren accepteren

Mogelijk kun je zien dat je al die tijd in een patroon en gewoonte hebt geleefd waar net te weinig aandacht kon zijn voor jezelf. In een patroon waar er verwachtingen van jezelf en anderen waren waar je, als je heel eerlijk bent, natuurlijk nooit allemaal aan kon voldoen. Misschien kun je nog proberen om het een beetje bij te draaien zodat het lijkt of het toch kon of had moeten kunnen maar eigenlijk weet je nu al beter.

Je hebt een beetje naar jezelf gekeken en een paar dingetjes kunnen zien die mogelijk wat tegenstrijdig zijn met datgene wat je altijd dacht. Ook kun je nu misschien zien dat het beter of anders had gemoeten en maakt dat je wat onzeker. Al die tijd heb je datgene wat je deed met volle overtuiging gedaan en nu blijkt dat dat toch niet het beste was wat je kon doen. Toch is er geen enkele reden om je daar schuldig over te voelen want je wist toen niet wat je nu weet. En je kon het ook niet weten want je zat vast in je patroon waardoor je het geheel niet van de zijweg kon bekijken.

Deze blik van de zijweg, de blik die jou objectiveert en belangrijk maakt is niet zo maar een blik die velen hebben. Ook al lijkt het nu misschien heel natuurlijk dat er zo gekeken kan worden, kort geleden deed je het zelf ook niet en had je geen idee tot welke inzichten het kon leiden. Dit leidt mogelijk tot wat onbegrip in je omgeving want jij hebt een niveau opgeschaald en de meesten om je heen hebben waarschijnlijk geen idee waar je het over hebt. Je staat er een beetje alleen voor tenzij je het geluk hebt iemand om je heen te hebben die op dat niveau mee kan praten. Heb je dat niet dan is het raadzaam om niet teveel energie te besteden aan een poging het uit te leggen. Hetzij mensen kennen het en heb je er wat aan hetzij mensen kennen het niet en is iedere poging het uit te leggen een afleiding van jezelf en een bron van energievretende frustratie.

Waar het nu op aan komt is om alles wat je voorheen deed te accepteren door het in een passend perspectief te plaatsen. Mogelijk kun je zien dat het allemaal wat veel was en er eigenlijk best veel van je gevraagd is. Of het nu de hectiek is, alles waar je maar aan moet voldoen of het gebrek aan begrip voor wat je doet, het is teveel geweest. En ondanks dat je tot voor kort dacht dat dat allemaal noodzakelijk was en mensen om je heen in hetzelfde stramien zaten, kun je nu zien wat voor werkelijke belasting het is. En niet alleen dat, juist het feit dat er in je omgeving alleen maar door wordt gegaan zonder het af en toe eens van de zijweg te bekijken maakt het moeilijk om een vorm van zekerheid te vinden voor je eigen inzichten van nu. In het begin is het dan ook helemaal niet vreemd om de vinger daar naar te wijzen en heel kritisch te worden op onze maatschappij en de onophoudelijke vraag om prestatie met veelal te weinig begrip en beloning.

Des te eerder je begrijpt dat je het geheel nu van een afstandje bekijkt des te makkelijker wordt het om te begrijpen hoeveel er gevraagd wordt en hoe weinig dat te maken heeft met wat jij graag wil. Door het nu van een afstandje te bekijken kun je misschien zien dat alles en iedereen elkaar steeds maar verder opjaagt in de hoop uiteindelijk rust en vrede te vinden. Een heilloze weg maar ja, wanneer je het niet van een afstandje kunt bekijken is dat onmogelijk te zien.

Om te kunnen accepteren dat jij ook op die heilloze weg gelopen hebt is het handig om jezelf eraan te herinneren dat je het niet hebt kunnen weten. Zonder die blik van een afstand kun je alleen maar zien wat je voorheen zag en dat was waar je voor leefde. Je wist niet beter en je kon niet beter weten.

Hopelijk maakt dit duidelijk waarom je op dit moment niet zoveel hebt aan mensen om je heen die de blik van de zijweg niet kennen. Zij weten niet wat jij weet en leven gewoon het eigen leven. Het is dan ook van belang dat je zelf je eigen zaken bekijkt en beoordeelt zonder te proberen met hen een soort van consensus te bereiken. Je hebt afstand van de hectiek en dat kun je vooralsnog het beste in stand houden zodat je niet direct weer geconfronteerd wordt met de stress.

Al met al is het zoals het is en dat is altijd al zo geweest. Het enige dat ontbrak was de mogelijkheid om dat in te zien waardoor je leefde alsof die constante druk de normaalste zaak van de wereld was.

We gaan een nieuw begin maken

Nu je een tijdje op de zijweg hebt gelopen en hebt kunnen ontdekken dat er ook op een andere manier naar je leven te kijken was kun je er achter komen dat er altijd al mogelijkheden waren. Mogelijkheden die voorheen versluierd waren door het stramien waarin je vastzat. Mogelijkheden die het waard zijn om te ontsluieren.

Wat het ook was waar je in verstrikt zat, uiteindelijk is er maar één echt belangrijk en dat ben jij. Dat ben je altijd geweest en dat zal altijd zo zijn. Sterker nog, je bent onmisbaar voor alles wat je doet. Het maakt werkelijk helemaal niets uit wat je doet, zonder jou was het onmogelijk dat dat gebeurde. Probeer het maar eens helemaal tot je door te laten dringen dat jij noodzakelijk bent voor alles dat je beleeft, dat jij werkelijk je eigen leven leeft, dat jij de enige bent die jouw leven kan beleven. Het is jouw honger, dorst, pijn, vermoeidheid en verlangen. Het is allemaal van jou en jij bent de enige die het ervaart zoals jij het ervaart.

En dat mag!

Vanaf nu hoef je je niet meer druk te maken of het zogenaamd ‘goed’ is wat je ervaart, of het allemaal wel past of kan. Vanaf nu is het gewoon allemaal van jou, maakt het jou tot wie en wat je bent, en dat is meer dan prima.

Een nieuwe start. Welkom in je eigen leven waarin jij en alles wat jou jou maakt belangrijk is en gewoonweg kan zijn zoals het is. Weg met alle beperkingen en de blik gericht op mogelijkheden.

We worden bewust van de eigen rem

Als het zo makkelijk zou zijn als hierboven beschreven dan waren we al een mooi eind op weg om afscheid van elkaar te nemen. Mogelijk voel je of merk je dat er wat in zit maar kun je de vinger er nog niet op leggen. Misschien is het wat vreemd dat het allemaal om jou lijkt te draaien. Wat het ook is, het is van jou en aangezien jij belangrijk bent maken we het ook belangrijk.

Graag laat ik je iets zien dat je mogelijk kan helpen om een stapje verder te komen. Iets dat je werkelijk belangrijk maakt. Iets dat begint me de vraag: “Ben ik eigenlijk belangrijk?”

Als je die vraag eens goed door laat dringen dan lijkt het er misschien op dat je die vraag nooit werkelijk aan jezelf gesteld hebt. Mogelijk heb je gedacht dat je belangrijk zou moeten zijn voor een ander of voor iets anders. Dat jij pas belangrijk bent wanneer een ander of iets anders jou belangrijk maakt. Dat jij enkel belangrijk bent wanneer je omgeving dat vindt. Het lijken mooie en nobele gedachten maar ze gaan volledig voorbij aan jezelf omdat je altijd iets van je omgeving nodig hebt om belangrijk te zijn. In plaats van jezelf belangrijk te vinden is het belangrijk dat een ander je belangrijk vindt.

Mogelijk heeft dit heeft mij op je pad gebracht. Jouw idee dat je iets nodig had, dat je iets van een ander nodig had. Vraag het je maar eens af: waar was je naar op zoek voordat het geheel instortte? Zocht je iets of was je lekker bezig met wat je leuk vond? Waarom werkte je zo hard, waarom ging je maar door? Was het de hoop op erkenning, op bevestiging die je kracht gaf om door te gaan? Het idee dat er rust zou komen wanneer je omgeving maar inzag dat je je volledig inzette en goed bezig was? Het idee dat er nog iets nodig was en het daarna goed zou zijn?

Wat het ook was, het waren ideeën, gedachten in je hoofd die voor jou bepaalden wat belangrijk was. Niet wat je voelde was belangrijk maar wat je dacht dat je mogelijk kon bereiken. Niet dat wat er nu is was belangrijk maar datgene dat er niet was omdat het in de toekomst of het verleden lag.

En hier ligt de crux van ons verhaal, hier ligt het verschil tussen jou en mij. Ik ben ongevoelig voor ideeën, voor mij is het zoals het is en dat zal altijd zo zijn. Ik heb geen ideeën nodig en hoef er niets van te maken, ik ben er gewoon en geef je graag alle ruimte om er van te maken wat je wil. Ook heb ik geen enkele goedkeuring nodig, een storm is een storm, een ramp is een ramp, een idee is een idee. Wat jij er voor jezelf van maakt is helemaal aan jou, je mag er van vinden wat je wil, er van maken wat je wil. En als dat allemaal niet zo goed lukt, mag je het ook gewoon laten zijn wat het is. Gewoon, geen idee, geen mening, niets.

Ik hoop dat je een beetje merkt hoe belangrijk je bent. Niet voor mij maar voor jezelf. Zonder jouw ideeën had je er niets van gemaakt en vond je ook nergens iets van. Zonder jouw ideeën was er niets dat je leuk of pijnlijk vond en was er niets echt waardevol of speciaal voor je. Zonder jouw ideeën was ik er slechts als een betekenisloze achtergrond. Enkel door jouw ideeën krijg ik kleur en er fleur. Jij bent degene die een verhaal maakt en mij inhoud geeft. Jouw inhoud, jouw verhaal, van jou en voor jou.

Ik ben dus totaal niet belangrijk want het gaat tenslotte om jouw verhaal, jouw leven, jouw belevenis. Ik ben slechts de achtergrond die het mogelijk maakt. Stel: ik laat een roofvogel voorbijvliegen, je kunt er dan van alles van maken en bij denken; prachtig hoe zo’n vogel op de thermiek omhoog vliegt en vanaf die hoogte kan jagen of bah, wat verschrikkelijk hoe zo’n vogel een konijntje aan stukken scheurt. Of je ziet de vogel niet eens en/of vindt er niets van. Jij bepaalt hoe je het interpreteert en daar ben je volledig vrij in.

Wat ik doe is jouw beleving mogelijk maken en dat is grotendeels afhankelijk van wat jij wil beleven. Hoe ik dat doe is mijn zaak en dat is totaal onafhankelijk van hoe jij het ziet of wil zien. Dit onderscheid is essentieel en hier gaan velen de mist in. Omdat je volledige vrijheid hebt om er van te maken wat je wil ligt de valkuil op de loer dat je zou kunnen gaan denken dat je het ook zelf zou kunnen maken.

Ik ben er om je te helpen, om jou belevenis mogelijk te maken. Ik ben niets zonder jou en jij niets zonder mij. Zie mij maar als het blad papier waarop jouw leven getekend wordt.

Wat jij werkelijk wil beleven is belangrijk, zowel voor jou als voor mij. Hier vinden we elkaar en dat maakt dingen mogelijk. Ik heb niet zoveel beperkingen maar mogelijk denk jij dat een hele boel zaken niet kunnen of mogen. Maar, wees een eerlijk, had je gedacht dat het mogelijk was om een tijdje ziek te zijn en op de zijweg te lopen zonder dat de hele wereld in elkaar stortte?

Dingetjes mogelijk maken of een wegwijzer plaatsen is mijn specialiteit en dat doe ik op de achtergrond. Als jij je bezig houdt met wat dan bekommer ik mij om het hoe. Het vraagt vertrouwen om wat je nu nog niet kunt zien toch voor mogelijk te houden. Maar wie nooit wat probeert…

We gaan zelfvertrouwen kweken

Nu jij belangrijk bent geworden voor jezelf komen we voor een uitdaging te staan. Jij begrijpt nu misschien wel hoe belangrijk het is om jezelf voorop te stellen maar dat geldt nog niet voor de rest van de wereld. Zodra je weer iets beter bent zullen velen zullen vanuit welk perspectief ook aan je gaan trekken. Koffiedrinken om het contact te onderhouden, een uurtje per week werken of toch maar weer de zorg voor iets of iemand opnemen.

En dat is nu net niet de bedoeling. Echt niet. Dat ene vingertje wordt al snel een hele hand en we zijn er nog niet. Wel al een heel eind maar eigenlijk pas op de helft.

Als je je eens afvraagt wat er voor nodig is om iemand te vertrouwen dan is de kans groot dat je uitkomt op het punt dat iemand eerlijk is. Eerlijk in bedoelingen en uitspraken. Het lijkt heel gewoon dat iemand eerlijk zou zijn maar ergens vragen we ons toch maar al te vaak af of iemand wel eerlijk is. Zegt ie werkelijk wat ie bedoelt?

Als een ander mogelijk niet altijd helemaal eerlijk is, houd je het dan voor mogelijk dat je zelf ook niet helemaal eerlijk bent?

Een klein beetje spelen met wat waar is doet iedereen wel en dat maakt het leven speels en soms wat makkelijker. Maar als het er echt om gaat is eerlijkheid misschien wel van levensbelang. En nu gaat het erom.

Kun je jezelf vertrouwen ofwel heb je zelfvertrouwen als je mogelijk niet helemaal eerlijk bent? Soms wordt zelfvertrouwen verward met moed of zelfs bravoure maar dat is slechts een uiting van zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen zelf is niet meer dan een eerlijke blik op jezelf en je mogelijkheden. Misschien heb je jezelf wat overschat of sommige dingen niet kunnen of willen zien waardoor we nu hier zijn.

Als je heel eerlijk bent en alles even loslaat zoals het nu is of voorheen was, wat zou je dan het liefste willen?

Een prettig leven?

Dit is misschien wat breed en algemeen maar misschien helpt het om even naar de essentie te gaan. Als je leven uit prettige dingen bestaat, uit dingen waar je enthousiast voor kunt zijn en die je energie geven, zou het leven dan zwaar of moeilijk zijn?